|
2012-04-08 Cranium - osobista pokuta
Renatka śpiewa w tle "każdy ma swoje piekło.." gdy przeklęty telefon zmienia moje życie i wszystko zabarwia się na czerwono. z domieszką błękitno-białych przepływów kroplówek. zatrzymał się świat i runął w ciemność. to był krótki lot z długimi, poprzecznymi obrazami. nadzieja kapie kropla za kroplą, powoli, jakby specjalnie dawkuje emocje. z lubieżnością uśmiechają się venflony. każdy w innym kolorze, niczym rozkładając most prosto do śmierci. przegrywają o centymetr. wtedy już nie byłoby mowy o przetoczeniu krwi. chociaż raz dziękuje mózgoczaszce, że przegrała ze swoja twarzową siostrą. całuje ją siną, popuchniętą, by po tygodniu z ledwością uśmiechnęła się do mnie żółcią nieśmiałego słońca. szukam rusztowania czlowieczeństwa uśmiechając się do dołka po kości skroniowej. drabinka po drabince będzie się podnosić. wypelniać, oby nie płynem, oby nie na poduszce rosnącego krwiaku. szeptam mu do ucha a kysz, a kysz. tylko się wchłoń, zniknij, szybko jak przyszedłeś. a nie będę już od życia oczekiwać więcej. tylko daj nam więcej czasu dla siebie. Zrywa się nervus trigeminus, pogruchotał się nervus facialis. światło latarki szuka w opadłym oku reakcji. TK i Brackmann chwilowo podbudowują. sen zamienia się w letarg. waga unosi coraz mniejszy cieżar. mam ochotę pozabijać drabiną pół świata. teraz już tylko trzeba czekać, czekać, czekać...tylko.. nie pozostaje już nic więcej.. nie sądziłam, że to powiem tak szybko, ale nie ma białych latawców, nie ma reakcji na telefoniczne piki, teraz tylko zrywam zastygłe skrzepy i mieszam kaszki bananowa, truskawkowa, malinowa. galaertki bananowa, truskawkowa, malinowa. soczki, przecierki, zmiksowane kotlety.. łyżka za łyżką.. wiruje świat w każdym słabym kroku.. mogłabym się już schować w dołkach kolan..w ukryciu tylko schną oczodoły.. skomentuj (0) |